zandpoortvest 10
be 2800 mechelen
t +32 15 336 336
m (b) +32 478 811 441
m (d) +32 475 477 478

Bram Van Meervelde : text & publications

 

‘Straatverhalen. Dingen die zich verschuilen in de allerkleinste hoeken en gaten. Woorden, klanken, been en fossiel. NMBS. Ondergronds gaan. Deuren en ramen openbreken. Je naam schrijven op een betonnen muur naast de snelweg in het eerste licht van da dag, terwijl vrachtwagens mij passeren op 2 meter afstand tegen 100 km per uur. Honden. Katten. Meditatie, frustratie. M’n fiets. Buitenlopen. Toevalligheden. Accidenten en crashes bekijken op youtube. Aan mijn geboortegrond denken waar ik slechts eenmaal ben geweest: Algerije, het land van Zinedine Zidane, Olympic Marseille 10#. Vergeet de batterijen niet voor mijn 512 Megabyte mp3 speler. Zweterige handen krijgen van bergen, ziekenhuizen, meisjes die ik een keer gezien heb op een feestje. Naar het nieuws, Franse en Italiaanse films kijken. Opgezette dieren. Eet chocolade en drink koffie. Naar plekken gaan, op zoek naar archeologische voorwerpen. Haaientanden vinden, van lang geleden. En zo veel meer.

De variatie in al deze dingen toont de weg die ik bewandel tijdens deze periode van mijn leven. De materialen die ik gebruik zijn niet specifiek, maar hangen samen met wat er valt te vertellen. Het is nu zo makkelijk om aan informatie te geraken, zo ook de overvloed aan beelden. Een explosie van nieuwe indrukken, je kan er niet aan ontsnappen, ik ben zeer nieuwsgierig naar lokale artiesten, volkshelden en hun kijk op cultuur, en hun voortbestaan, hoe zij de veranderingen zien en ermee omgaan.’

[Bram Van Meervelde]

 


Bram Van Meervelde is een vat vol tegenstellingen. Op en top Antwerpenaar met een Algerijnse grootvader. Thuis in België, steeds verlangend naar de Middellandse Zee.

Bram is onderweg. Pendelend tussen Antwerpen en Athene, zoekt hij. Hij vindt.
Hij vindt inspiratie in toevalligheden. Een afvalcontainer vol weggegooide rommel, een lege muur op een verlaten industrieterrein is als een wit canvas dat wacht om gevuld te worden. Een toevallige ontmoeting, een ongekend verhaal zijn vertrekpunten voor een nieuwe installatie. Hij is een opportunist, een waarnemer die de hedendaagse overvloed van indrukken ordent in beelden. Hij geeft deze mentale indrukken vorm met materiaal dat hij bijeenraapt overal waar hij passeert en stilstaat.

Als zoon van een fervent kunstverzamelaar en restaurateur is hij opgegroeid tussen kunstwerken en installaties. Kunst is voor hem een vanzelfsprekendheid geworden.

Bram houdt van Griekenland. Genoegzaam volgt hij de Albanese opkopers in hun oude camionettes die rommel ophalen in de straten van Athene. Hij bezoekt de lokale rommelmarkten, sluit vriendschap met de verkopers en eet tzatziki bij hen thuis. Hij ontmoet en verwerkt. Hij bezoekt de nationale musea en is verwonderd over de verfijnde techniek van het klassieke aardewerk. Weggegooide borden, massaproducten van deze tijd zijn de basis voor zijn eigen versie. De techniek lijkt antiek, de thema’s zijn heel modern, hedendaags, humoristisch en tegelijkertijd sereen.

Iets nieuws, iets oud.

[Patrick Scheers]

 

2015

Als kind wou hij paleontoloog worden. Graven door eeuwige lagen op zoek naar hoe meer hoe beter haaientanden, met de kinderlijke (Of is het: filosofische?) verwondering over hoeveel haaien er dan wel niet moeten rondgezwommen hebben daar aan de oevers van de zo vertrouwde, haaienloze Schelde.  Verwondering over en bewondering voor hoe je hier nu naar toen kan kijken. Hoe iets alledaags als de Schelde linea recta naar zo iets magisch leidt.
Eindeloos gelaagd en druipend van verhalen overtreft de realiteit elke fictie. De wereld is chaos en wel: prachtige chaos. Hoe haast ontroerend mooi en virtuoos is een overschilderde ruit niet waarvan de verf kraakt en afbladdert door jaren blootstelling aan de elementen? De innerlijke wereld, de intuïtie, de ideeën, gelezen informatie,… behoren ook tot deze chaos. Zo kan een documentaire over de genocide in Rwanda even later op een tinnen bord terecht komen. 
Geen verouderde dualiteit, laat staan dichotomie, tussen cultuur en natuur, maar ook niet één mystiek universum. Niet één of twee realiteiten, maar meerdere in, onder, over, achter (en nog wat preposities) elkaar. U raadt het al: als haaientanden in de Scheldeklei waarnaast het hoofd van een plastic popje steekt dat ooit door een zeemanskind overboord werd gegooid bij het begin van de puberteit. Deze radicale pluraliteit weerspiegelt zich ook in de gebruikte technieken: schilderingen, tekeningen, smeedwerk, foto’s, tinnen borden, sculpturen, ….
Niet verwonderlijk dat installaties bom vol individueel werk een vertrouwde, vanzelfsprekende presentatievorm is voor Bram Van Meervelde.  Daarom dat een analyse van Brams representaties de kijker - voor velen: paradoxaal genoeg - steeds verder weg brengt van de ontologie van z’n werk.
Ook geen opsplitsing (dus) tussen serieus en speels. Humor is serieus en zaken waar serieus/gewichtig over gedaan wordt, zijn vaak heel grappig. Of de politiecamera’s op straat soms een microfoon nodig hebben?
Verwarring schept duidelijkheid. Humor verlicht (meer lumen en minder gewicht). De intuïtie is een uitstekend kompas als je wandelt met vertrouwen in het toeval dat niet bestaat, maar zonder dat je de niet-toevalligheden moet en/of kan verklaren.  [Jasper De Rycker, mei 2015]